नवीन शहरात राहायचे म्हणजे बऱ्याचदा स्वप्नांचा पाठपुरावा, लांबलचक शूटिंगच्या वेळा आणि धकाधकीचे शेड्यूल, पण तरीही आपले घर नेहमी आपल्याला साद घालतच राहते. घरच्या आठवणी, तिथले स्वाद मानत रुंजी घालत राहतात. सोनी सबवरील कलाकार- ऋषी सक्सेना, दीक्षा जोशी, श्रेनु परीख, पूजा कातुर्डे आणि रजत वर्मा सांगत आपले मूळ गाव, आपल्या लहानपणीच्या आठवणी, कुटुंबाच्या परंपरा, सणासुदीचे विधी आणि काही अविस्मरणीय आठवणींबद्दल. या आठवणी हा त्यांचा भावनिक आधार आहेत, ज्या त्यांना सतत हे भान देतात की जगरहाटीत ते कितीही लांब गेले तरी मन नेहमीच घराकडे ओढ घेत असते.
‘इत्ती सी खुशी’ मालिकेत संजयची भूमिका करणारा ऋषी सक्सेना म्हणतो, “जोधपूर शहरात मी घडलो. आजादेखील मी कोणत्याही शहरात काम करत असलो, तरी मी जेथे वाढलो त्या गल्ल्यांमध्ये माझे मन धाव घेते. तिथल्या छोट्या छोट्या गोष्टी मला खूप आठवतात. संध्याकाळच्या वातावरणात दरवळणारा मिरची वडाचा सुगंध, आईच्या हातची दाल-बाटी आणि जोधपूरची अंगभूत संथ, शांत लय. या सगळ्या गोष्टी मला फार आठवतात. आता, जेव्हा जेव्हा मी जोधपूरला जातो, तेव्हा माझ्या लहानपणाचा भाग असलेल्या ठिकाणी मी आवर्जून जातो. त्या मातीशी जुळतो. ह्या जागी गेल्यावर माझे जग विस्तारण्यापूर्वी आणि इतके व्यस्त होण्याआधी मी कोण होतो, ह्याचे स्मरण मला होते. लांब गेल्यावर मला जोधपूरचे मूल्य अधिक प्रकर्षाने जाणवते आहे. माझ्या कामाच्या निमित्ताने मी कुठेही गेलो, तरी माझ्यातील एक ऋषी नेहमी जोधपूरच्या गल्ल्यांमध्ये हुंदडत असतो.”
‘गाथा शिव परिवार की – गणेश कार्तिकेय’ मालिकेत पार्वतीची भूमिका करणारी श्रेनु परीख म्हणते, “बडोदा माझ्या बालपणाचा सर्वात सुंदर भाग राहिला आहे. या शहराला ‘संस्कारी नगरी’ म्हणतात, हे खरे सांस्कृतिक केंद्र आहे आणि आज मी जे काही आहे ते बडोदामुळेच आहे. मी अनेक सांस्कृतिक उपक्रमांमध्ये भाग घेतला; माझे अभिनय, नृत्य, गायन आणि अगदी मॉडेलिंगचे करिअर देखील इथेच सुरू झाले. या शहराने मला माझ्या आयुष्यातील काही अतिशय प्रिय आठवणी दिल्या आहेत, विशेषतः नवरात्रीच्या. कामामुळे मी कुठेही गेलो तरी, गरबा खेळण्यासाठी मी नेहमी घरी परतलो. मित्रांसोबत नवलखी ग्राउंडवर पहाटे 4 वाजेपर्यंत नाचणे ही एक परंपरा होती, आणि त्या दरम्यान मिळालेली बक्षिसे त्या रात्रींना आणखी खास बनवत. मी एका घट्ट बांधलेल्या कुटुंबात वाढलो आणि प्रत्येक मोठ्या भावाप्रमाणेच मी माझ्या धाकट्या भावावर, शुभमवर, खूपच संरक्षक होतो. सण हे नेहमी एकत्र येण्याचे प्रतीक होते. उत्तरायण म्हणजे मामाच्या घरी पतंग उडवणे, आणि सोबत चक्की, उंधियू आणि जलेबींनी भरलेले ताट. दिवाळी नानांच्या घरी साजरी व्हायची, जिथे आम्ही साध्या क्षणांचा आनंद घेत असू आणि फाफडा, चोराफळी, मठिया यांसारख्या पारंपरिक पदार्थांचा आस्वाद घेत असू. या आठवणी आजही माझ्या मनाच्या खूप जवळ आहेत, त्या माझ्यासाठी घराची खरी ओळख ठरतात..”
पुष्पा इम्पॉसिबल मालिकेत दीप्तीची भूमिका करणारी दीक्षा जोशी म्हणते, “अहमदाबादेत घालवलेले लहानपण आणि सेंट झेवियर्स कॉलेजातील शिक्षणाने माझी अभिरुची आणि विचारसरणी घडवली. मला कॉलेजचे वातावरण इतके आवडायचे की, कधी बुट्टी मारावीशी वाटलीच नाही. ही अशी जागा होती, जिथे तुमच्या कुतुहलाला प्रोत्साहन दिले जात होते. स्वतः अहमदाबाद मला नेहमीच सळसळते आणि साधे वाटले आहे. रंगांपासून ते नवरात्रीची ऊर्जा आणि साबरमती रिव्हरफ्रंटवर अनुभवास येणारी शांतता, इथल्या बोळांमधली गंमत आणि या शहराची लय हे सारे अनोखे आहे. 2021 मध्ये मी जेव्हा हँडपंप वापरतानाचे माझे लहानपणीचे फोटो शेअर केले, ते पाहून आता मला हसू येते की, इथले लहानपणीचे निरागस क्षण पुढे कसे मीम्स बनले. तुमचे शहर आणि लहानपणीच्या आठवणी सदैव तुमच्यापाशी राहतात. त्या तुम्हाला ऊब देतात, संस्कृती देतात आणि तुम्हाला घडवतात.”
पुष्पा इम्पॉसिबल मालिकेत प्रार्थनाची भूमिका करणारी पूजा कातुर्डे म्हणाली, “मी पुण्याची आहे त्यामुळे मी नेहमी हिवाळ्याची वाट बघत असायचे. खास करून थंडीच्या दिवसातील पारंपरिक मराठी पदार्थ मला फार आवडायचे. माझ्या काही सुंदर आठवणीत माझी आजी प्रेमाने आमच्यासाठी तिळगूळ बनवायची त्या आठवणी आहेत. हे साधे साधे क्षण आहेत जे आजही तुम्हाला ऊब आणि विसावा देतात. यशाकडे जाण्याचा माझा प्रवास मी कॉलेजात असताना सुरू झाला. माझ्या संस्थेने मला केवळ तांत्रिक ज्ञान दिले नाही, तर माझ्यातील आत्मविश्वास, शिस्त आणि संवाद कौशल्य वाढवले. हे गुण मनोरंजन क्षेत्रात आल्यानंतरही माझ्या कामी आले. या शहरातील सणवार आणि खाद्य पदार्थ यांच्याशी माझे घट्ट नाते आहे. गणेश चतुर्थीला दगडू शेठ हलवाई गणपतीचे दर्शन आणि मिसळ पावचा आस्वाद घेणे, म्हणजे अहाहा… एकाप्रकारे मी आज जी आहे, ती पुण्यानेच घडवली आहे.
